Arno Breker

 
Γεννημένος στις 19 Ιουλίου του 1900 στο Έλμπερφελντ της Γερμανίας, υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες μορφές στον χώρο της γλυπτικής. Περνώντας από δύο παγκόσμιους πολέμους, έζησε μία ζωή γεμάτη ταξίδια, έκανε γνωριμίες με τους πιο διάσημους ανθρώπους της κάθε εποχής όπως τον Χέμινγουεϊ, τον Πικάσο, ακόμη και τον Χίτλερ.
 
Επηρεασμένος βαθύτατα από τον Ροντέν, σε μικρή ηλικία, ακολούθησε τα χνάρια του, μπαίνοντας στον κόσμο της γλυπτικής. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Ντίσελντορφ. Αργότερα μετακόμισε στο Παρίσι, που μέχρι το τέλος της ζωής του, θεωρούσε την ανεπίσημη πατρίδα του. Εκεί, έρχεται σε επαφή με αξιόλογες προσωπικότητες, που του ανοίγουν το δρόμο για εκθέσεις, καθώς είχε ήδη κάποια έργα, τα οποία παρουσίασε σε έκθεση.

Το 1933 του απονέμεται το βραβείο «Ρομ», από το Υπουργείο Πολιτισμού της Πρωσίας. Θα είναι το πρώτο από τα πολλά που θα έρθουν αργότερα, όπως αυτό που θα πάρει το 1936 στην «Ολυμπιακή Έκθεση Καλών Τεχνών» στο Βερολίνο - αργυρό μετάλλιο για τα έργα του «ο Δεκαθλητής» και «η Νικήτρια». Την ίδια χρονιά παντρεύεται την Ελληνίδα Δήμητρα Μεσσαλά. Ένα χρόνο αργότερα, η Γερμανική κυβέρνηση θα του αναθέτει το έργο της ανάπλασης της πρόσοψης του Κυβερνητικού κτιρίου. Αυτός θα είναι και ο λόγος της γνωριμίας του με τον Αδόλφο Χίτλερ. Μετά από αυτό το έργο, θα ακολουθήσει η γνωστή δημιουργία του, η προτομή του Χίτλερ.

Μετά το τέλος του β΄ παγκοσμίου πολέμου, καταστρέφεται περίπου το 90% του έργου του. Το 1948 αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη Γερμανία, καθώς έχει στιγματιστεί από την κυβέρνηση του Χίτλερ, λόγω της μάχης του υπέρ των καλλιτεχνών, όπως τον Πικάσο, που κυνηγήθηκαν εν καιρώ πολέμου για τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Επιστρέφει στο Ντίσελντορφ, δύο χρόνια αργότερα, για να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση της πόλης που είχε καταστραφεί με τον πόλεμο.

Από το 1960 η ζωή του αλλάζει, αφού πηγαίνει ξανά στο Παρίσι όπου έχει το δικό του ατελιέ και εργάζεται ως γλύπτης και ως γραφίστας, κάτι που θα κάνει για τα επόμενα 20 χρόνια. Η κυβέρνηση της Γερμανίας θα ετοιμάσει το παλάτι Νόερβιχ στην Κολονία, για να χτίσει μέσα το «Μουσείο Άρνο Μπρέκερ – Συλλογή Ευρωπαϊκής Τέχνης», το οποίο εγκαινιάζεται το 1985.

Εκείνη τη χρονιά, θα συμμετέχει σε έκθεση με τίτλο «Παρίσι 1937-1947» με τρία από τα δημιουργήματά του. Μία έντονη διαμαρτυρία του Μισέλ Τζουνότ, μέλος αντιστασιακής ομάδας στον πόλεμο, ο οποίος θα τον κατηγορήσει άδικα ως εθνικοσοσιαλιστή Ναζί, θα τον αναγκάσει να αποτραβηχτεί προσβεβλημένος.

Το 1990, στα 90στά γενέθλιά του, θα παρευρεθούν πάνω από 1.500 προσωπικότητες από όλο τον κόσμο, για να τον τιμήσουν. Θα πεθάνει στις 13 Φεβρουαρίου του 1991, στο σπίτι του στο Ντίσελντορφ. Η νεκρική μάσκα του, βρίσκεται στο Μουσείο «Άρνο Μπρέκερ». Στις 13 Φεβρουαρίου του 1991 ιδρύεται, προς τιμήν του, στις ΗΠΑ ο σύλλογος «Arno Breker Society International»

Ανήσυχο πνεύμα μέχρι το τέλος της ζωής του. Άφησε μεγάλη κληρονομιά και επηρέασε πολλούς μεγάλους καλλιτέχνες γλυπτικής που ήρθαν μετά από αυτόν. Σπούδασε σε κάθε λεπτομέρεια το ανθρώπινο σώμα, δίνοντας έργα μεγάλης ακρίβειας, τέλειας αναλογίας και επιφάνειας. Από τα πιο γνωστά του έργα είναι το «Νέα Ευρώπη» (Junges Europa), που για τη δημιουργία του, δανείστηκε μορφές από την αρχαία μυθολογία. Προτομές γνωστών προσωπικοτήτων και πολλά θρησκευτικά θέματα όπως το «Χορός των Νεκρών» (Der Totentanz) και «το Κάλεσμα του Χριστού» (Der Ruf Christi) κ.ά. υπάρχουν στο «Μουσείο Άρνο Μπρέκερ» στην Κολονία.